ζωή σε λόγου του

Ήρθε να πει την καλή του κουβέντα. Την καλύτερη και τη σημαντικότερη δηλαδή. Γιατί όταν οι άλλοι αναπολούν τη μια ή την άλλη στιγμή, εκείνος απλά λέει το ασυναγώνιστο: "Ο μακαρίτης μου έδωσε φαϊ να ζήσω". Εκείνος τον κράτησε ζωντανό, ειδικά τον τελευταίο καιρό που έχει ξαναγίνει ανήμπορος σα νεογέννητο. Η μάνα του τον πέταξε έξω από την υγρή ζεστασιά της κρυψώνας της, στην τρικυμία της ζωής, ο μακαρίτης τον βοήθησε και επιπλέει ακόμα στα άγρια νερά της. Μετά από αυτό, οι όποιες αναμνήσεις και αποσπασματικές μνήμες του ενός και του άλλου, ανήμπορες να σταθούν στο ύψος της δήλωσης του άγνωστου γνωστού, υποκλίθηκαν μπροστά στο υπέρτατο υπαρξιακό ζήτημα και αποσύρθηκαν ηττημένες στο βάθος του καφενείου της παρηγοριάς. Υπάρχει πιο σοβαρό πράγμα από την ευεργεσία που εξασφαλίζει την επιβίωση;  Οι συγγενείς, αν και δεν θυμόνταν αυτόν τον αξιοπρεπώς παλιοκαιρισμένο κύριο, τον προσκάλεσαν να κάτσει στο τραπέζι τους, αποφεύγοντας τις κλασσικές ερωτήσεις -τα αδιάκριτα τι, πως, που, γιατί- για να μην εκτεθούν σε εκείνον που τιμούσε τον άνθρωπό τους και ευεργέτη του. Τον ξένο που σκούπιζε τα δάκρυά του διακριτικά. Τι σημασία έχουν οι λεπτομέρειες μπροστά στην ουσία της ανιδιοτελούς καλοσύνης και την ιερή στιγμή της αναγνώρισής της... Στο τέλος του καφέ, τον αποχαιρέτησαν ευγενικά και τον ευχαρίστησαν για τα λόγια του και για τον φόρο τιμής που απέτισε στη μνήμη του εκλιπόντος. Δεν ήξεραν αυτή την ευγενική πλευρά του πεθαμένου τους και ερχόταν σαν αναπάντεχο δώρο η αποκάληψή της.

Ναυαγός της ζωής, ελλιμενίζεται από κηδεία σε κηδεία. Κερνάει τους πονεμένους βάλσαμο από τα πέρατα του πόνου, με αντάλλαγμα ένα σακουλάκι κόλυβα και ένα ποτήρι κονιάκ, για να συνεχίζει την περιπλάνησή του. Δεν λέει ποτέ ψέμματα. Μόνο πραγματικά γεγονότα εξιστορεί για τους ακούσιους ευεργέτες του σε εκείνους που άφησαν πίσω τους. Θα έλεγε κανείς ότι είναι μια απόπειρα να λιώσει λίγο από τον πάγο της απώλειας, για να αμβλύνονται ελαφρά οι γωνίες του πένθους. Όσο για τα δάκρυα, αυτά είναι απόσταγμα ολοδικής του αλήθειας.